Sorunlara Yaklaşım

Artık neyin doğru neyin yanlış, evimizde ne kabul edilebilir ne edilemez, anne ve baba neye izin verir neye vermez çok iyi biliyorsun. Bazen buna göre davranıp bazen de sanki yeni bir durumla karşılaşmış gibi davranıyorsun. Senden bir şeyi yapmamanı istediğimizde ve/veya yanlış bir şey yapman üzerine seni uyardığımızda takındığın garip bir hal var. Eğer canın dinlemek istemiyorsa, yapmak istemiyorsa, yemek istemiyorsa tüm sözlerimize kulağını tıkıyor, duymazlıktan geliyor, hatta sanki hiçbir şey söylememişiz gibi başka bir şeyler ilgilenmeye başlıyorsun, ya da kabahatini örtbas etmek için bizim dikkatimizi başka yere çekmeye çalışıyorsun. Sorunları görmezden geliyorsun başka bir deyişle, yüzleşmiyorsun. Bundan anne ve baba olarak çok rahatsız ve endişeliyiz. Bunun seni büyüyünce nasıl etkileyeceğini düşündükçe endişe duyuyoruz, büyüdüğünde arkadaşlarınla, sevgililerinle vb. ilişkilerinde sorunlara bu şekilde yaklaşırsan hem senin hem de seninle birlikte olan insan için çok sıkıntılı olacak. Örneğin sevgilin karşında “şunu şunu yapman beni rahatsız ediyor” diye debelenirken senden gelen cevap şöyle olacak “hayatım yanımızdan geçen adamı gördün mü, dört kulağı vardı”; ya da ev arkadaşın “denizcim, kişisel eşyalarını salonda bırakma lütfen” diye bir uyarıda bulunduğunda senden gelen cevap “aaaaaaa gel de bak dışarıdan dinozor sürüsü geçiyor” olacak diye korkuyoruz.

Bu davranışların nedenlerini biliyoruz aslında, sana karşı bazı davranışlar bu doğrultuda olduğundan sende bu davranışı benimsedin, örneğin yemeğini yememek için ağzını kilitliyorsan, yemeği yeme üzerine odaklanmak yerine, senin dikkatini başka yöne çekip ağzını açmana yarayacak yöntemler gelişti, “aa deniz kuşa bak nasıl uçuyor” gibi, sen kuşa baktın yemeğini yedin. O zamanlarda pek de önemli görünmeyen bu davranış şeklinin etkileri şimdi sende bu şekilde kendini gösterince, nasıl düzelteceğimizi düşünüyoruz kara kara. Bu yazıyı okuyan anne ve babalara önerim, çocuğunuzun yeme, içme, uyuma, tuvalete gitme vs. gibi konulardaki sorunları ile hem siz yüzleşin hem de çocuğunuzu yüzleştirin, bu çok uzun vakit alabilir, büyük sabır gerekecek mutlaka. Zamanımız koşullarında bunun çok zor olduğunu da biliyorum, işten geliyorsunuz yorgun argın, zaten vakit az, iş çok, çocuğunuz yemek yemekte direniyor; işin kolayına kaçıp tv karşısında yedirmeyin yemeğini, misal, önüne bir kitap açıp “aaa tavuk ne yapıyormuş” diye de degil, ya da eline verdiğiniz bir oyuncağa, önünde şaklabanlıklar yapan bir ebeveyne dikkat çekerek değil, sadece yemek yemeye yoğunlaşın. Çocuklar küçükken beslenmelerine çok dikkat etmek gerekiyor doğru, ama küçükken ortaya koyduğumuz tüm davranışlarla farkında olmadan şekillendiriyoruz onları. Yemek konusunda “aman yesin de..” bakış açısı çok yanlış, sanıyoruz ki bebekken bu şekilde yesin kendini farkına varınca öğretiriz, yok öyle birşey.  Unutmayın ki, önemli olan yemek yemesi değil.  Yemiyorsa bırakın, sonra tekrar uğraşın ama yesin diye dikkatini başka ilgili çekici konulara yönlendirmeyin çünkü büyüyünce aynı davranış şeklini size yapıyorlar. Şimdi ben bunu nasıl aşacağımı bilmiyorum, kreşe başlayınca düzeleceğini ümit ediyorum. Bu soruna nasıl yaklaşacağımız konusunda fikri olan utanmasın bir yorum yazsın sevabına…