Akşam, hamur oynuyoruz, baba anne ve sen. Hamurdan pasta yapıyoruz, ve babanla yarış halindeyiz, şakadan atışıyoruz, birbirimizden yaptıklarımızı saklıyoruz, eğleniyoruz işte öyle. Sen ise babanı yanında ona yardım ediyorsun...
Anne: Aaaa Deniz sen bana yardım etseneeeee...(şakacıktan)
Bu yardım talebini son derece ciddiye alan sen, aynı ciddiyetteki yüz ifadenle yanıma gelip, yüzünü yüzüme yaklaştırıp, gözlerini de gözlerime dikip, kaşlarını da yukarı kaldıraraktan....
Deniz: Ama anneciğiiim, sen kadınsın, güçlüsün, tek başına yapabilirsiiiinn, biz kendimiz yapabilirizzz, ben babama yardım edeyim, tamam mııı...
Anne olarak ben kalırım kalmasına da, aynı zamanda gururlandım kızımın gözünde yarattığım imaja, sonra birden hatırlayınca bazen herşeyi üstüne almanın beni nasıl çileden çıkardığını azıcık da terslendim kendi kendime "aman çocuk bile böyle düşünüyor" diye. Her neyse bu konu başka bir yazıda eşelenir delinir de sen nerden nasıl yaptın bu çıkarımı? Bu çıkarımı yapmak beni gururlandırmalı mı yoksa hayıflandırmalı mı? Yeni nesil nasıl gümbür gümbür geliyor, bu da beni korkutuyor....herşeye rağmen seni özgür, kendine yetebilen bir kadın olarak yetiştirmek ve/veya buna yardımcı olmak için elimden geleni yaparım, çünkü çıtkırıldım bir barbi veya cosmo kızı yahut kadını olmadığım ve her zaman her şeyi kendi başıma yapabildiğim için aslında ben mutluyum....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder