Kreşte günler.....

Kreşte ilk gün ne kadar da heyecanlıydı...benim içinse heyecandan daha fazlası vardı, 3 yıldır annemin baktığı kızımı hiç tanımadığım "ellere" veriyor olmanın dehşeti içindeydim. Böyle durumlarda üzerime çöken domuzluk da ortaya çıkmıştı üstelik, bu tip beni duygusal olarak geren durumlarda bir tür savunma mekanizması olarak ortaya çıkıyor bu "domuzluk" hali, anlamı ise "gerek durumdan hemen kaçma isteği". Senden ayrılırken ağlamadım ama içimdeki kendini "kızını yetiştirme yurduna" vermiş gibi hissetme durumu hiç geçmedi. Anneanneni kreşte bırakıp işe gittik biz. Normalde ilk 3 gün yarım gün kalacaktın, fakat ilk gün çıkmak istemedin, öğle uykusunu da orada almak istedin. Öğleden sonra 4 de çıktın kreşten. 2. gün sabah sürüne sürüne kalktın, öğlen çıkmak istedin. Anneannenle eve geldiniz. 3. gün sabah gitmek istemedin...giyinmemek için yerlerde süründün, gizlice anneannene "onlar gitsin de biz evde kalalım" dedin...Kreşe gelip de öğretmenini görünce tıpış tıpış gittin, bütün gün kaldın. O akşam, yani dün akşam 39 derece ateşlendin. Bugün kreşe gidemedin. Hala hastasın...Şuanda da uyuyorsun, ben ateşini kontrol için bekliyorum, salondaki koltukta yatıyorsun, babaya da yere yatak attık, uyuyor, nöbetleşicez bu ateş durumu için. Hastalık moral bozdu bozmasına da, kreşe başlayan çocuklar ilk 1 seneyi böyle hasta geçiriyormuş zaten.