Aşı günü akşamından...

Eve geldiğimde senin tavrın, "amaaan aşı aşı dedikleri bu muymuş" gibiydi. Nasıl gittiğini sorunca ben, sanki ortada abartılacak bir durum yoktu da millet gereksiz yere heyecan yapmış gibi anlattın olayı. Sen söylemedin ama...

Öğretmenin çantana şöyle bir not koymuş: "Deniz aşı saatinde çok cesaretliydi. İlk o olmak istedi."

Ay nasıl hoşuma gitti, anlatamam. Yirmi kişinin içinde ilk aşı olan kişi olmak için el kaldırırken ki yüz ifadeni de çok iyi biliyorum. Çünkü merak ettiğin olaylara balıklama atlarsın sen. Korkmaz tırsmazsın. Kimseden onay da beklemezsin, hemen el kaldırır koşarak olay yerine gidersin. Merak etmiyorsan eğer "utanıyorum" der, olay yerinden uzaklaşırsın. Bu "utanıyorum" anları benim kendimi çok zor durumda kaldığımı hissettiğim anlar, çünkü bu anlarla nasıl başedeceğimi bilmiyorum, çünkü ben biraz utanmaz bir kadınım. Hal böyle olunca "utanan" bir çocuğa ne denir nasıl ikna edilir bilmem. Aşı günündeki cesaretin de meraktan geliyordu, ve ne yalan söyleyeyim cesaretli bir kız çocuğu anası olmak koltuklarımı kabarttı...