Sen böyle en ufak olayda böyle inanılmaz büyük heyecanlar duyuyorsun ya, gözlerini ve kollarını aça aça anlatıyorsun sonra musmutlu, işte ben o zamanlarda bütün gün boyunca ne kadar saçma sapan işlerle uğraştığımı, ne kadar gereksiz detaylar düşündüğümü bir kez daha farkediyorum; ve sonra mutlu oluyorum enerjin bana geçiyor, heyecanın falan.
Bir de biz senle oturup bildiğin muhabbet etmeye başladık kuzum ya. Bildiğin kanka muhabbeti. Kendimi bir anda seninle karşılıklı oturmuş muhabbet ediyor olduğumu farkedince, bir de ergen olunca görmeliyim kendimi diyorum. Hoş, ergen olunca okursun sen bir de buraları. Acaba yazar mısın? Yazmasan da ben yazarım sorun değil. Neyse konudan saptım yine...
Bugün okulda aşı gününüzdü. Henüz işte olduğum için bugüne dair heyecanları anlatmadın ama ben zaten dün geceden bahsedecektim. Okulda ilk defa aşı olacağından, nasıl olacağı konusunda meraktan kuduruyor, heyecandan mutfak sandalyesinden düşüyordun az daha. Aşıdan kim korkuyor kim korkmuyor bir bir saydın, demek ki aranızda tartışmışsınız bile. Bana anlattırdın aşı olduğumuz zamanı. Taa ilkokuldaydım, Tahsin diye bir arkadaşımız sıranın sonuna doğru çaktırmadan geri geri gidip sınıftan dışarı kaçmıştı ve benim aşı gününe dair hatırladığım tek anım buydu, onu anlattım. Güldük. Öyle işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder